درکودکی

ممتاز بود و در درس جدی

أشهدأنک فاضل...

سید علی آقا قاضی قدس سره به فاضل بودنش شهادت داده بود..

آرام بود و سر به زیر،

عزت و سر بلندی اش از افتادگی و متانتش نمی کاست.

هرگز..

در طول عمرش کسی را به خود نخواند.

از عطایای الهی اش

که می پرسیدی می گفت:اگرخداوند عطیه ای داد،گفتنی نیست.

در اوج بود..

ولی خود را هیچ می دانست، فقط طلبه بود.

117بار رساله اش چاپ شد

هفت مرتبه که حتی نام خودراننوشت بعدهم بااصرار قبول کرد که بنویسد:

«العبد محمدتقی بهجت»

در تمام عمر

ازساده ترین و کم هزینه ترین غذاها استفاده می کرد.دوسوم غذایش،نان چای بود

سخندان بود

نه سخنران.بسیار کوتاه و خلاصه سخن می گفت.عصاره گو و اشاره گو بود.

برای لحظاتش هم

برنامه داشت،دائم در کار و تلاش بود.

شاید سال ها وقت لازم باشد تا یکایک رفتار و اعمالش را فهمید و به حقیقت آن ها پی برد.

برگرفته از ویژنامه دومین سالگرد ارتحال ملکوتی عارف واصل حضرت آیت الله العظمی بهجت قدس سره

ماعظمتی نداریم،همین اندازه عظمت داریم که می ایستیم؛بعدهمین را در رکوع نصفه می کنیم؛وبعد به سجده و خاک برمی گردیم.

هربلایی که به ما می رسد،دراثر دوری از اهل بیت(ع) و روایات مأثوره از ایشان است.

ازبیانات گهربار حضرت آیت الله العظمی بهجت قدس سره

ای نگار نازنین فاطمه                          یادگار آخرین فاطمه

نام زهرا بهر قرآن شد نگین                   نام تو نقش نگین فاطمه

خلقت من بهر عشق روی تو                 رخ عیان کن مه جبین فاطمه

ساکن بنما به کوی معرفت                   آشنایم کن به دین فاطمه

همسفر شو در مدینه با دلم                 تا در بیت الامین فاطمه

کی کنی روزی روم من در بقیع              سرگزارم بر زمین فاطمه

خاک ریزم بر سرم محرم شوم               تا شوم خلوت نشین فاطمه

برگرفته از کتاب خورشید آفرینش

آری مااز این موهبت الهی برخوردار بودیم که انسان دیدیم.ما یافتیم آنچه را که دیگران نیافتند.ما همه افق های معنوی انسانیت را در شهدا تجربه کردیم.ما ایثار را دیدیم که چگونه توسل می یابد،عشق را هم،امید را هم،زهد را هم،شجاعت را هم،شوق را هم و همه آنچه را که دیگران جز در مقام لفظ نشنیدند.ما به چشم دیدیم.ما دیدیم که چگونه کرامات انسانی در عرصه مبارزه به فعلیت می رسد. ما معنای جهاد اصغر و اکبر را درک کردیم.آنچه عرفای دلسوخته حتی بر سر «دار»نیافتند،ما در شب عملیات آزمودیم.مافرشتگان را دیدیم که چه سان عروج و نزول دارند.ما عرش را دیدیم. ما زمزمه جویبارهای بهشت را شنیدیم. از مائده بهشتی تناول کردیم و بر سر سفره حضرت ابراهیم(ع)نشستیم.ما در رکاب امام حسین(ع)جنگیدیم،مابی وفایی کوفیان را جبران کردیم.      شهیدمرتضی آوینی 

معمای ناگشوده ذهن بشر:

برای انسانهای کوچکی مثل من،خیلی دشوار است که بخواهند - ولو از دور- درباره ی آن عظمت سخن بگویند. ما یک چیز و یک خیال و یک تصویر و یک نقش در ذهنمان می گذرانیم. این کجا،و واقعیتها و حقیقتها - که بسی عظیمتر از ذهن ماست - کجا؟ واقعا دختر پیامبر(ص) ، معمای ناگشوده ی ذهن بشر و معارف بشری است. همه ی انسانها را یک طرف بگذارید، اولیا را هم در طرف دیگر بگذارید.با این که تعداد اولیا کم است،اما وزنه ی آنها از همه بشریت سنگین تر است. اگر ملاک وزانت و عظمت را معرفت و آگاهی از حقیقت عالم و نزدیکی به خدا - یعنی سرچشمه ی همه ی وجودها - بدانیم،یکی از اولیای خدا،از ماسوای همه ی اولیا و از همه ی وجود منهای اولیا، عظیمتر و وزین ترو باشکوهتر است.

مقام معظم رهبری مد ظله العالی

صیاد اعتقاد داشت که جبهه جنگ انسان ساز است

سردار«نعمت الهی»ازجمله همکاران شهید صیادشیرازی است که سال ها در کنار وی در ستاد کل نیروهای مسلح بوده است.وی می گوید:پنج سالی را که در کنارشهید صیاد بودم،سرشارازخاطره است. شهید صیاد خیلی منظم بود.من با سرویس می آمدم،اما شهید صیاد پنج دقیقه زودترمی رسید.آن روزی که شهید شد،من زودتر رسیدم و به خودم گفتم:حتمادرپارکینگ است و دست کم امروز من در را برایش باز می کنم.سردارنعمت الهی در رابطه با مسائل معنوی شهید صیاد می گوید:ایشان چارچوب و قالب خاصی برای خود درست کرده بود و وقتی انسان بررسی می کرد،می دید مدت ها در همه ابعاد کار کرده است.ایشان درماه های رمضان،رجب و شعبان انسان دیگری می شدو روزه می گرفت.درماه رمضان این حالاتش اوج می گرفت.تمام ساعات روزانه ایشان حساب و کتاب داشت.تک تک کارهایش وقت دقیق داشت و می شد از روی آنهازمان دقیق رافهمید.یک وقتی که مشغول کار بودم،ازصدای قدم های ایشان می فهمیدم که الان وقت نمازاست.اودر رابطه بانظر شهید صیاد شیرازی درباره راهیان نور نیز می افزاید:شهید صیادپروژه«هیئت معارف جنگ»راباتایید مقام معظم رهبری راه اندازی کردتامعارف جنگ به شکل منظم وازطریق توضیحات کسانی که درجنگ حضورداشتند،بیان و حفظ شود.درعین حال ایشان اعتقاد داشت که جبهه های جنگ انسان ساز بوده اند و لذا طی برنامه راهیان نور،بچه های مدرسه ای و دانشجویان را به مناطق جنگی می بردو آنان را از نزدیک با حقایق دوران دفاع مقدس آشنامی کرد.هم و غم ایشان این بود که آثاردفاع مقدس حفظ و سینه به سینه نقل شود.ایشان به این نتیجه رسیده بودکه بهترین مسیربرای جوان ها این است.خودش راهنمای راهیان نور بودومثلادرایام نوروز راهنما وراوی می شد.ایشان همه تدارکات،ازجمله تهیه بلیط قطاروخوراک مسافران رابه عهده می گرفت و بار سنگین این کار را یک تنه به دوش می کشید.هماهنگی های لازم را باسپاه و ارتش می کردوبیشترهم دانش آموزان مستعدرامی برد.می گفت وقت کم و امکانات محدوداست و بایدفعلاروی کسانی سرمایه گذاری کنیم که زمینه دارندتانهایت استفاده راببریم. معتقد بودکه اگراین خاطرات به شکل درست و زیباوتوسط فردی که درمتن قضایا بوده بیان شود،این بچه ها باهوش هستندوخوب می گیرند.نوروز قبل شهادتش هم به اردوی راهیان نور رفته بود.                      

روحش شاد و یادش گرامی باد.                              برگرفته از هفته نامه صبح صادق